ได้กลับไปเยือน "บ้านอีต่อง" อีกครั้ง เป็นวันที่มีการเลือกตั้ง สจ. พอดี หมู่บ้านเลยขวักไขว่ไปด้วยผู้คน แต่แปลกที่ว่าผู้คนที่มากลับกลายเป็นคนต่างถิ่น เช่น ภูเก็ต กรุงเทพฯ ถามชาวบ้านถึงได้รู้ว่าพวกเค้าเคยทำเหมืองแร่อยู่ที่นี่ พอเหมืองปิดเลยต้องไปประกอบอาชีพอยู่ที่อื่น ที่แปลกสำหรับเราคือ มีแขกกลุ่มหนึ่ง ผู้หญิงต่างนุ่งส่าหรี ก็มาที่นี่ พวกเขาต่างก็เคยทำเหมืองแร่อยู่ที่อีต่องเหมือนกัน และก็ทราบมาอีกว่าเส้นทางช้างเผือกของพวกเรา ต่างก็มี "สายแร่ทองคำ" ปรากฏอยู่ ทั้งนี้ทั้งนั้นตั้งแต่ทางการประกาศปิดการทำเหมืองแร่ จึงห้ามผู้คนทำการขุดสินไหนใต้ดินอีกต่อไป ใครละเมิดมีความผิดตามกฏหมาย

เริ่มแรกจากเจ้าปลายฝนโทรมาชวนไปเดินป่า ที่จังหวัดชุมพร โดยบอกว่าสนุกไปกันเองไม่กี่คนเองเดินง่ายๆ สบายๆ มีนั่งเรือด้วย ไม่ต้องเดินมาก แล้วก็ไม่ได้บอกอะไรอีกแค่บอกวันเดินทาง จุดนัดหมายเท่านั้น...เพื่อนรักโทรมาชวนทั้งที่จะปฏิเสธเพื่อนได้งัย

ก่อนเกินทางรู้สึกตื่นเต้นมากเพราะไปกับคนไม่รู้จักอีกหลายคน ทั้งทริปรู้จักแค่ 2 คน คือเจ้าปลายฝน กับเพื่อนเจ้าปลายฝนอีกคนนึงเท่านั้น คืนออกเดินทางเราก็ออกจากออฟฟิตไปที่จุดนัดหมาย ปั๊มน้ำมันปตท. สนามเป้า (สถานที่นัดพบประจำของคนแบกเป้สมัยนั้น) เมื่อเราไปถึงก็เห็นรถตู้จอดอยู่คันนึงเลยลองเดินเข้าไปดู ปรากฏว่าได้เจอผู้ชายคนนึง วัยกลางคน น่าตาละม้ายคุณถั่วแระ เอ้ยม่ายช่าย ละม้ายคล้ายพี่แอ๊ด วงคาราบาว เดินเข้ามาคุยด้วย เล่นเอาตกใจเพราะหน้าตาพี่แกก็ แหะ แหะ น่ากลัวอยู่เหมือนกัน แถมพูดลอยไปลอยมาอีก ถามว่าเราจะไปไหนกัน มีอะไรต้องเตรียมต้องทำมั๊ย ก็บอกว่าไปพะโต๊ะ ไปล่องแพกัน ไม่ต้องทำไรแค่เตรียมเดินเท่านั้นเพ่ (โอ้วววว หน้าตาเราก็ออกจาอ่อนกว่า ตานี่เป็น20ปี มาเรียกเราเพ่ไมฟะเนี่ย) เอาใหม่เราเปลี่ยนคำถามใหม่ถามว่าไปพะโต๊ะตรงจุดไหนมั่งคะพี่คะ "ก็ไปล่องแพที่ต้นน้ำพะโต๊ะ น่ะครับเพ่" เออ แค่นี้อ่ะเหรอ เอาฟแค่นี้ก็แค่นี้พะโต๊ะ มันอยู่ตรงจุดไหนของชุมพรก็ไม่รู จะโดนหลอกพาไปขายรึเปล่าฟะเนี่ย หน้าตาน่ากลัว จะไว้ใจได้เปล่าเนี่ย ...ยิ่งคิดยิ่งกลุ้ม ไปนั่นรอเพื่อนดีกว่า...